Ik was pas vijf jaar oud toen de TR7 gepresenteerd werd, eind 1974, en ik heb een slecht geheugen, maar de schok die de TR7 teweeg bracht kan ik me nog goed heugen. De klassieke vormen van de Triumph TR6 werden vervangen door een wigvorm. En het dak kon niet open! Als klein autogek jochie twijfelde ik of ik ‘m nou supergaaf vond (toen heette dat waarschijnlijk nog ‘te gek’ of zo), of vooral heel erg raar.
En zelfs nu, zo’n 36 jaar later, twijfel ik nog steeds een beetje. Is het wel een echte klassieker met al dat plastic in het interieur? De TR7 was namelijk een van de eerste auto’s met een uit een stuk gegoten plastic dashboard. En dan de buitenkant. De wigvorm vind ik zelden echt mooi, en dan heeft de TR7 ook nog zo’n rare korte wielbasis. Al met al ziet hij er vanuit bepaalde hoeken gewoon niet uit. Maar dat is heel persoonlijk natuurlijk. Feit is wel dat een echt mooie TR7 een zeldzame verschijning is, die z’n plekje in klassiekerland toch wel verdient. Vandaar dat we deze keer toch voor deze laatste echte Triumph gekozen hebben, en niet voor de Panther Lima (ook een buitenbeentje) of de prachtige Fiat 850 Sport Spider (die heeft z’n klassiekerstatus al lang verdiend).
De cabrio’s vind ik zelf een heel stuk makkelijker op het netvlies liggen dan de gesloten versie. Het hieronder getoonde exemplaar is voorzien van de twee liter vierpitter. Mijn voorkeur zou uitgaan naar de TR8, die de Rover V8 in het vooronder had liggen. Dan vind ik het zelfs een serieus interessante auto. De prijs voor de WWW van deze week vind ik vrij fors, maar gezien de staat van de auto wellicht toch verdedigbaar. Als koper zou ik wel direct Shaun het Schaap van de stoelen af halen…
Oordeel zelf, en laat in de reacties maar weten hoe jullie over de TR7/TR8 denken.
