Een aantal weken terug reed ik in de Lotus Elise 111 Type 49 en schreef daarover al een verslag met veel foto’s. Ik beloofde jullie toen ook een video. Helaas lieten mijn bulletcams (kleine camera’s die je in en op de auto kan monteren) het ‘s middags afweten, waardoor ik minder beeldmateriaal had dan de bedoeling was. Dat maakte het lastiger een video te monteren waardoor een en ander langer duurde. Het restaureren van een MGB helpt trouwens ook niet… Maar nu is de video dus klaar. Ik hoop dat jullie ‘t leuk vinden.
Mijn minst onrealistische droomauto. En ik mocht er een middag in sturen: De Lotus Elise 111 Type 49, van het eerste type. Lees het volledige verslag hier, en geniet van de foto’s. De video laat nog even op zich wachten, die moet ik nog monteren.
Tot mijn schrik las ik gisteren over Lotus’ plannen om de strijd te gaan aanbinden met Porsche, Ferrari en Lamborghini. De lichtgewicht auto’s die met relatief eenvoudige techniek zeer plezierige prestaties (zacht uitgedrukt) weten te bereiken worden ingeruild voor high-tech, high-end en dus ook high-price auto’s.
Volgens mij heeft Colin Chapman dat kunstje ook al eens geflikt. Het leverde ons de geweldige Esprit op. Wat prestaties betreft kon die auto het perfect opnemen tegen zijn tijdgenoten. Wat verkoopcijfers betreft niet echt. Wat betrouwbaarheid betreft… Zegt de spreuk ‘Lots Of Trouble, Usually Serious’ u iets? Die kwam waarschijnlijk niet zomaar uit de lucht vallen. Maar de eisen waren wellicht anders, de concurrentie was anders, de tijden waren anders. Hoe dan ook: Ik ben bang dat Lotus te veel afdrijft van de roots die het in de jaren ’90 met de Elise juist weer teruggevonden leek te hebben.
Laten ze zich dus richten op waar ze zo goed in zijn: Innovatieve concepten toepassen in lichte, relatief betaalbare sportwagens met betrouwbare techniek. En als ze dan een ‘premium’ model naast de sportieve nicheproducten willen bouwen, laat het dan een Esprit zijn. Maar ze moeten alles waar Lotus voor staat niet overboord gooien. Laten ze hun premium producten alstublieft licht maken, net als de Elise, de Evora en de Exige. Op andere punten wordt het moeilijk het gevecht te winnen. Ik denk dat het moeilijk -zo niet onmogelijk- is om de kwaliteit van Porsche te overtreffen. De aura die een Ferrari als standaarduitrusting meekrijgt, staat op eenzame hoogte, en de brutaliteit van een Lamborghini… Kom op! We hebben het over een Brits merk. Brutaal mag wel, maar dan op een kwajongens-achtige manier, ‘tongue in cheek’ zoals dat heet.
Het lijkt me passend om met een quote van Colin Chapman af te sluiten. Die dekt de lading volledig: Adding power makes you faster on the straights. Subtracting weight makes you faster everywhere. Lezen jullie die zin even aandachtig, Lotus-directie?
Het komt niet vaak voor dat een originele Bond-auto te koop wordt aangeboden. Vorig jaar werd de Lotus Esprit Turbo uit ‘For Your Eyes Only’ door Coys geveild, dit jaar is de Aston Martin DB5 uit Goldfinger en Thunderball bereikbaar voor de gefortuneerde liefhebber. Van de twee oorspronkelijke DB5 filmauto’s is dit de enig bekende ‘overlevende’. Liefhebbers hebben tot 27 oktober 2010 de tijd om te gaan sparen, dan wordt dit icoon namelijk geveild in Londen.
Als we eerst wat droge gegevens noemen, kunnen we vervolgens verder gaan met de geschiedenis om daarna het grote aantal foto’s te gaan bewonderen. Daar komt ‘ie dus: Chassisnummer: DB5/1486/R, motornummer: 400/1469/V, oorspronkelijk Brits kenteken: FMP 7B. De auto is gelakt in de kleur Silver Birch en heeft een Dark Grey interieur. De motor heeft een cilinderinhoud van 3995 cc en 282 pk (210 kW) bij 5500 t/min. Het maximum koppel is 390 Nm bij 3850 t/min. De topsnelheid ligt bij 233 km/h en van 0 naar 60 mph (97 km/u) duurt slechts 7,1 seconden. Uiteraard zijn dat de cijfers voor een standaard DB5, zonder alle extra ‘toeters en bellen’. Waarschijnlijk moet je bij dit exemplaar de o-60 mph tijd enigszins bijstellen… Op de kilometer- sorry, mijlenteller staan slechts 30.000 mijlen, waarvan de meeste tijdens de toernees in de jaren ’70 gereden zullen zijn. De auto is ooit een keer overgespoten maar het originele donkergrijze interieur bevindt zich in originele staat, met een voor een auto van deze leeftijd passende hoeveelheid patina.
In de film ‘Goldfinger’ reed Sean Connery in deze auto, die toen nog niet met de typische Bond-gadgets was uitgerust. Die kwamen pas in de film Thunderball. De auto was echter al wel uitgerust met een van de eerste ooit in een DB5 gemonteerde Vantage motoren, echter met drie SU’s in plaats van Webers. De gadgets omvatten machinegeweren, een kogelwerend schild, roterende nummerplaten, een ‘tracking device’ (dat is toch onmogelijk te vertalen?), een verwijderbaar dakpaneel, een ‘spijkerstrooier’ en een rookgenerator. Al die levensreddende hulpjes werden bediend met knopjes in de armsteun.
Voor Goldfinger en Thunderball werden twee DB5′s gebruikt. Een van deze auto’s is in 1997 gestolen. Vermoed wordt dat dat exemplaar vernietigd is. Het overgebleven exemplaar is FMP 7B. Het idee voor de met gadgets afgeladen DB5 komt van special effects expert John Stears, die ook de effecten voor Star Wars en Chitty Chitty Bang Bang deed. Die laatste film is overigens gebaseerd op een boek dat geschreven is door… Inderdaad: Ian Fleming!
FMP 7B komt volop in beeld in Goldfinger en schittert in de shots waarin snel wordt gereden, maar is stilstaand ook ruimschoots te bewonderen wanneer Bond op de Furka pas in Zwitserland Mr. Goldfinger bespioneert. Omdat FMP 7B in Thunderball nog meer in beeld zou komen, werden alle gadgets -die ook tegenwoordig nog op de auto gemonteerd zijn- verder uitgewerkt en aangesloten. De auto is sinds Thunderball niet meer gewijzigd en vrijwel alle gadgets zijn nog intact.
In 1969 werd FMP 7B gekocht door de Amerikaan Jerry Lee voor een bedrag dat na enig onderhandelen werd vastgelegd op $ 12.000,-. Mr. Lee kwam met Aston Martin overeen dat de DB5 enige tijd voor promotiedoeleinden in de VS gebruikt mocht worden. Tot de auto in 1977 niet meer tentoongesteld werd trok deze recordaantallen bezoekers bij verschillende tentoonstellingen. Na 1977 werd de auto slechts twee maal tentoongesteld: Eenmaal op de New York Motorshow in 1981 en in 1993 op de Meadow Brook Concours d’Elegance. De overige tijd bevond de auto zich in het huis van Mr. Lee, waar alleen hij (en zijn familie en vrienden waarschijnlijk) er van kon genieten.
RM Auto Restauration maakte de auto na de lange periode van stilstand weer rijklaar. Daarbij hebben ze de motor een flinke beurt gegeven (waarbij de cilinderkop ook gedemonteerd is), is een nieuwe koppeling geplaatst en is het remsysteem en de uitlaat vernieuwd. Deze werkzaamheden zijn in mei 2010 afgerond.
Ook de bediening van de gadgets is daarbij onder handen genomen, zodat deze betrouwbaar gedemonstreerd kunnen worden. De roterende nummerplaten draaien dus weer, en de machinegeweren en het kogelwerende scherm verschijnen met een druk op de knop. Zelfs de rookgenerator werkt, net als het ‘tracking device’ en de elektrische ontgrendeling van het verwijderbare dakpaneel.
De opbrengst van de DB5 komt ten goede aan ‘The Jerry Lee Foundation’. Een stichting die zich inzet voor de oplossing van sociale problemen gerelateerd aan armoede, waarbij de nadruk ligt op criminaliteitspreventie.
Bond. James Bond. Eigenlijk hadden alle films minstens twee hoofdrolspelers. Naast James Bond speelden meer of minder (Lelijke Eend!?) spectaculaire auto’s namelijk ook een belangrijke rol. Sean Connery, George Lazenby, Roger Moore, Timothy Dalton, Pierce Brosnan en Daniel Craig wisten vrijwel zonder uitzondering de speciale gadgets van ‘Q’ wel te gebruiken. Dat daarbij weleens wat blikschade ontstond werd voor lief genomen.
Bij de naam James Bond worden de merken Aston Martin en Lotus vaak in een adem genoemd. Dat hij in de eerste film in een vrij nederige Sunbeam Alpine reed, weet vrijwel niemand zich te herinneren. Misschien komt dat door het gebrek aan gadgets? Oordeel zelf en laat weten wat jullie favoriete Bond-car aller tijden is!
