Na de dag vrij te hebben genomen van het reguliere werk, besloten ik (Kevski Style) en matthijsblom de kant van Essen op te rijden.
In Duitsland het gas er flink op, dus we waren er zo.
Eenmaal in de buurt van Essen aangekomen, komen we erachter dat geen van beide het adres nog weet (lees: heeft meegenomen) van de Messe in Essen. En aangezien je niet zomaar door het centrum van Essenmag rijden zonder milieusticker hadden we een klein probleempje. Na wat stoeien met de Tom Tom Stom-Stom toch het adres kunnen vinden.
Komen we aan bij de Messe, worden we gelijk een heel lang parkeerterrein opgestuurd. Het leek wel niet op te houden. Gelukkig stond er wel een pendelbus op het terrein, maar je kunt sneller lopen. Bovendien hadden we meer dan genoeg te doen, dus geen tijd om te wachten.
Eenmaal weer terug bij de Messe eerst maar eens vragen waar de persingang zit. Na helemaal om het gebouw heen te lopen was ook die gevonden. Ondertussen vroeg ik me af wat er op de perskaart van Matthijs zou komen te staan. Mijn perskaart stond op eigen naam en op www.klassiekerrally.nl. Echter kon klassiekerrally maar 1 kaart bemachtigen, dus de 2de moest op een andere manier geregeld worden ( inderdaad wij waren niet van plan € 27,- te betalen voor een extra kaartje). Matthijs had zichzelf als freelance opgegeven, met daarbij werk van eerdere opdrachten voor een ander niet nader te noemen autowebsite. Je kon erop wachten natuurlijk: De naam van die website stond op zijn kaart! Mag verder de pret niet drukken, maar toch een beetje jammer. Na de perskamer geplundert te hebben (documentatie en cd roms) vervolgden we onze weg de hallen in.
En dan valt je toch wat vreemds op: het is er nog best druk?
Wat blijkt nou: Heel veel zakenrelaties. Natuurlijk waren er wel mensen die 27 euro voor een vrijdagkaart over hebben, die lopen er ook gewoon rond. Op zich moet je er wat voor over hebben om in relatieve rust rond te lopen moet je maar denken.
Geen hele grote lenzen nodig dit keer, aangezien je met je lip overal bovenop kunt staan. Maar wel flitsers, ondanks de redelijk goede verlichting in de hoofdhallen, was de verlichting in andere hallen een stuk minder. Halverwege de dag hadden we toch wel erge honger, maar kwamen we erachter dat we amper geld bij ons hadden. En je kon nergens in het gebouw pinnen. Gelukkig had ik versgebakken stokbrood meegenomen die morgen. het was niet veel, maar beter dan helemaal niets. Drinken, kost in de hal “slechts” € 3,-, heb ik pas genomen toen ik buiten was. Op zich wel handig, want zo hoefde ik achteraf niet naar de wc in de tijd dat we er liepen.
Intussen waren we, afgaand op het geluid, aangekomen bij het live action gedeelte. Hierop werden achter elkaar driftshows opgevoerd. Er was amper licht, maar het was best vermakelijk om te zien. Helaas reed er bijna geen oud spul rond. Alleen een Kever en een Super Seven. 
Van beide was het maar de vraag hoe oud ze waren. Wat wel goed geregeld was, dat je gratis kon meerijden met alle auto’s. een speciale vermelding is daar dan toch voor de 2 BMW rijders, die met kop en schouders boven de rest uitstaken. De M5 wel heel letterlijk, want op de plek van de achterruit / bank stond nu een stoel met gordels om in mee te rijden. Heel mooi om te zien.
Na de hele dag in de hallen te hebben rond gedwaald raad je het al, we zijn verdwaald op de beursvloer. Ik ben er wel eens vaker geweest, maar je vergist je elke keer weer hoe groot het daar is. Vergelijk het met de autorai, maar dan 2 a 3 keer zo groot en je hebt een idee. Verder liepen er weer genoeg vrouwen rond op de beursvloer. Veel keken er behoorlijk chagrijnig. Niet zo gek als je je bedenkt dat die de hele dag daar mooi moeten staan wezen. Ik moet zeggen dat de beursbabes bij de Fiat stand wel behulpzaam waren, aangezien ik mijn perskaart verloor. Ik had helemaal niks door, maar het werd gelijk aangegeven. Anders was ik zo doorgelopen. helaas hebben we van geen van allen foto’s gemaakt. Dus helaas mannen, daarvoor zul je zelf naar de Essen Motorshow 2009 moeten. Al met al hebben we ons aardig vermaakt, en waren we aan het einde van de dag gesloopt. Onderstaand volgen dan ook nog heel veel foto’s. Wij waren snel naar huis gereden (130km in 50 minuten is best redelijk vlug voor mijn auto 
) om daar een pan spagghetti voor 4 personen met zijn 2en leeg te eten. En die smaakte best lekker na zo’n lange dag….
Zie ook onze eerdere Artikelen met veel moois van de Essen Motoshow Messe
1970 Rolls Royce Silver Shadow Hemi Hauler
1953 Bentley Mulliner Silver Streak
Ferrari’s : You hate ‘em or love ‘em
Hot Rods & Rat Rods Essen
Dragracing Essen Motorshow 2009
(Historische) Racewagens Essen Motorshow 2009
Motorshow Essen: Ferrari in het voetlicht
Tekst en Foto’s Kevskistyle & Matthijsblom
Zoals ik bij het vorige artikel al had aangegeven is het uitgegroeid vanuit de Hot Rod cultuur. Er werden op straat stoplichtsprintjes gedaan van stoplicht tot stoplicht. Dit is overgeslagen naar vliegvelden die niet of amper meer gebruikt werden. Zo stierven er niet te veel jonge Amerikanen in het verkeer. Later is er een afstand afgesproken waarop de races worden gehouden. Een quarter mile, oftewel 402 meter. Ook werden er lichten gebruikt zoals tijdens wel meer autosport evenmeneten. Hier staan ze echter op het midden van de baan, en worden ook wel de Christmas Tree genoemd. Die gaan geleidelijk van rood naar groen. Zo kon rekening worden gehouden met de reactietijd die nodig is om te reageren, om zo nog snellere tijden neer te kunnen zetten. Dragracen gebeurt verder heads up. je raced dan wel alleen, maar naast je rijdt nog iemand. Zo heb je altijd wat om je op te kunnen richten. Tenzij de tegenstander van te voren op heeft moeten geven door een technisch mankement.
Het begon allemaal in 1898 op 18 februari toen Enzo Ferrari geboren werd. Eigenlijk was er op dat moment nog niet veel aan de hand, totdat hij in 1919 is begonnen met racen. In alle eerlijkheid heeft hij geen echt grote successen gekend in zijn racetijd. Je kunt het meer een gentlemen-racer noemen denk ik.
In 1929 begon hij zijn eigen renstal genaamd Scuderia Ferrari. In de jaren daaropvolgend is dit het officiele raceteam geworden van Alfa Romeo. Ferrari bestond in die tijd immers nog niet als automerk en je moet toch wat he? In de beginjaren zijn er best wat succes behaald in de Mille Miglia, de 24 uur van Le Mans en natuurlijk ook op verschillende GP circuits. Toen echter ‘ze Dzjermans’ kwamen met hun Auto Unions en de Mercedes grandprix auto’s van 1939 was dat feest snel voorbij. Daarop hadden Alfa en Scuderia Ferrari op dat moment geen antwoord.
