Nadat ik alle redacteuren achter de vodden heb gezeten om zichzelf voor te stellen kan ik natuurlijk niet achter blijven.
Wim te Riet is mijn naam. Gebruik Google en in veel gevallen kom je uit bij iets dat met klassieke auto’s te maken heeft. Ik ben geboren (in 1969) en getogen in Winterswijk in de Achterhoek, waar ik ook altijd ben blijven wonen. De prachtige omgeving geeft ook niet echt aanleiding om te verhuizen: Het is een fantastisch landschap om met de klassieker doorheen te rijden. En wil je wat afwisseling, zit je zo in Twente of in Duitsland.
Ik ben erfelijk belast met het autovirus, hoewel moderne auto’s me niet zo veel doen. Mijn eerste auto was een ‘Mexico’ Kever 1200 in de prachtige kleur Manilla Groen. Een regelrechte roestbak en moneypit. Die moest het afleggen tegen een Mercedes busje van een aannemer, waarna er al vrij snel een ‘nieuwe’ Kever gekocht werd. Een zwarte 1303 S dit keer. Daar zat wel wat werk aan, maar niet zo veel als aan die Mexicaanse tor. De Kever werd voorzien van een nieuwe laklaag in de kleur ‘Saturn Black Metallic’ van Suzuki, de 15″ ATS velgen van de 1200 werden overgezet en… Ik bouwde uiteindelijk een Golf GTI motor in met twee dubbele Weber 45 DCOE carburateurs. De koeling leverde nogal wat problemen op, dus besloot ik de Kever volledig te demonteren en alles in één keer goed te maken. Toen de Kever volledig gedemonteerd was pakte ik de rekenmachine en de brochures van de onderdelenleveranciers. Waarna ik besloot de hoop onderdelen te verkopen en m’n eerste ‘echte’ klassieker te kopen: een MGB roadster uit 1970 (Bleek later ook een moneypit te zijn, helaas).
Dus wat doe je wanneer je je eerste ’serieuze’ klassieker koopt? Juist! Je gaat rijden. En dat is leuker wanneer je een aantal gelijkgestemden mee kan nemen. Dus vatten Tom Everding (Een van de gelijkgestemden) en ik het idee op voor de voorloper van wat later de Klassiekerrally Winterswijk werd. We hadden geen idee hoeveel deelnemers er zouden verschijnen, maar rekenden geloof ik op maximaal 25 auto’s. Ik weet niet meer hoeveel het er uiteindelijk zijn geworden, die eerste editie, maar we haalden dat aantal met gemak.
Vanwege het succes van de eerste editie kwam er een tweede editie. Daarna nam Oscar de Heer een aantal jaren het stokje van Tom Everding over. Maar ik bleef deel uitmaken van de altijd tweekoppige organisatie. Het evenement groeide en werd steeds bekender. Tom nam de plaats van Oscar weer in en de laatste jaren waren legendarisch. De geweldige locatie bij Tom Everding, live muziek en laag over de boomtoppen scherende klassieke vliegtuigen droegen daar in belangrijke mate aan bij.
Waarom ik zoveel over de Klassiekerrally Winterswijk vertel? Omdat dat de aanleiding was voor het registreren van de domeinnaam ‘Klassiekerrally.nl’, die in 2001 wonderbaarlijk genoeg nog vrij was! De eerste opzet was een eenvoudige (Flash) website met foto’s. Later werd de website ingezet om de aanmelding van deelnemers te vereenvoudigen. Wie zich aanmeldde verscheen automatisch op de website. Scheelde ons veel tijd! In de maanden tussen de rally’s wilde ik de liefhebber toch wat bieden. Daarom plaatste ik af en toe ook nieuws uit de klassiekerwereld. Doordat ik alles zelf gebouwd had ging dat goed, maar het moest veel beter en makkelijker. Dus ben ik overgestapt naar een kant-en-klaar systeem, zodat het plaatsen van artikelen veel makkelijker werd. Het resultaat wordt nu dagelijks door een gestaag groeiend aantal klassiekerliefhebbers uit Nederland, België, Duitsland en zelfs andere werelddelen bekeken.
Overigens heb ik naast de Kevers en de MG ook nog enkele Mini’s gehad, waarvan ik er slechts in 1 gereden heb. Tegenwoordig rij ik in en sleutel ik aan de Morris 1300 Super de Luxe uit 1968.
Voor wie het nog niet weet: Ik ben de eigenaar, bouwer, hoofdredacteur, koffiejuffrouw en klusjesman van Klassiekerrally.nl, ook wel bekend als de slechtstbetalende ‘baas’ (Maar ook de slechtstbetaalde baas, vandaar). De gedachte achter de website is dezelfde als die achter de Klassiekerrally Winterswijk: het moet voor alle partijen leuk en laagdrempelig blijven, ongeacht de prijs of status van de klassieker. Ik hoop daarin te (blijven) slagen!